රේල් පාරක් අද්දර තිබූ සිමෙන්ති බිත්ති මත අැටවූ ටකරන් වහලක් යට ගත කල මොන්ටිසෝරි ජීවිතේ දඩබ්බර පරිච්ඡේදයක් විය.... මා එම ජීවිතේට අපමන වෙෙර කලද යම් කරුණු දෙකකට පෙම් කලහ. එකක් නම් පෙර පාසල නිම වී නැවත නිවසට ඒම සමහරක් දිනවල මිත්තනියගේ අකමැත්ත මත ඩක්කුවකින් සිදු කිරීමයි. එය මා හට ප්රීතිය ගෙනදුන් ත්රාසජනක සෙල්ලමකි. පෙර පාසල නිම වීමට අාසන්න වූ විටදී මාගේ පාර්ථනාව වූයේ මිත්තනියට අැණයක් වී චුයින්ගම් එකක් හෝ ටොපියක් මිලට ගැනීම නොව රේල් පාර දිගේ අෑතින් ඩක්කුවක් පැමණීම දැකිමය. වරක් පෙර පාසල් රැගෙන ගිය කඩල පෙට්ටිය හොර කෑ අමණයන් තුන්දෙනුකට පමණ තෙලගු චිත්රපටියක අයුරින් දැඩිලෙස පහර දීමේ වරදට ගුරුතුමිය මට දැඩි දඩුවම් දීමේ අදහසින් දිග වේවැලක් රැගෙන එනු දුටු මා පිම්මේ ගෙදර දිව්වේ අෑතින් එන දුම්රිය ගැන සැලකිලිමත්ව නොව. මගේ මුල්ම මැර ජීවිතේ වේවැල් පහරක් වත් නොකා එලෙස අැරඹිණි. එහෙත් ගුරුතුමියගේ මවගෙන් මට හොද හැටි පගාව නම් ලැබිණි. දිනපතා ලොලි පොක්, ටොෆි, චොකලට් එමටය. ඒ මා නිශ්ක්රීයව තබා ගැනීමටය. අකුරු ලිවීම නම් පිලිකුල් සහගත ක්රියාව විය. මන්ද කුඩා කල අකුරු පෙනුනේ කණ්ඩියක ප්රතිබිමිබයක් අයුරිනි. ගෙදරදී මවගෙන් ලෙසටම ගුටි කාපු වාර අනන්තය. යන්තම් වචන අැමනිය හැකි වූයේ මවට දැක්වූ බියටය. 1-3න ශ්රේණි වලදී නූතන රොබින් හුඩ් හා සූර සරදියල් චරිතයට පන පෙව් වරදට පාසලෙන් නෙරපන ලැබූ නිසා අලුත් පාසලකට අැතුළු වීමට විශාල මුදලක් වැය කරන්නට විය. අලුත් පාසල් ජීවිතය යම්තාක් දුරට හැරවුම් ලක්ෂයක් වූයේ මැර ජීවිතේට තිත තබමින්ය. හැබැයි ශිෂ්යත්වෙන් සමත් වීම සිහිනයක්ම විය. යන්තම් ලැබූ ලකුණු 102කින් ජාතික පාසලකට අැතුළු විය.
මගේ ජීවිතේට අලුත් ප්රානයක් ලැබුවේ ටියුෂන් ගුරුවරු තිදනෙක් නිසා යැයි මා නිසකවම විශ්වාස කරමි. මිහිතලයේ මා දුටු දූෂෙයින්ලා ඔවුන්ය.
ඔය ගණන් ටික හදලා ඉංජිනේරුවෙක් නෙවෙයි මේසන් බාස් වත් වෙන්ඩ බැහැයි කියපු, තුන්වෙනි වාරෙට ලකුණු 25ක් ගත්ත 'දනන්ජයට' මොන පේපර්ද අහපු, පන්ඩිත උඹට නම් මම උගන්වන් නැහැයි කියපු ගුරුවරු අතර මා දුටු දූෂෙයින්ලා ඔවුන්ය...
"ළමයින්ට වඩාත් හොදින් ඉගැන්විය හැකිනම් ඊට වඩා දෙයක් මම විප්ලවයෙන් බලාපොරොත්තු නොවෙමි."
-ලෙනින්-
